تخته نرد

امروز شانزدهم فروردین سال هزار و سیصد و نود و دو،رسما شد دوازده سال تمام که زندگی من با یک اتفاق تلخ برای همیشه تغییر کرد.

 ***

امروز قراره با اتوبوس صنعتی برگردم،داشتم فکر می کردم که یک فرد خاص رو می بینم یا نه که یکهو نگاهم به دیوان حافظ افتاد و بعد از نیت این شعر اومد:

شهریست پرظریفان و از هر طرف نگاری		یاران صلای عشق است گر می‌کنید کاری
چشم فلک نبیند زین طرفه‌تر جوانی		در دست کس نیفتد زین خوبتر نگاری
هرگز که دیده باشد جسمی ز جان مرکب		بر دامنش مبادا زین خاکیان غباری
چون من شکسته‌ای را از پیش خود چه رانی		کم غایت توقع بوسیست یا کناری
می بی‌غش است دریاب وقتی خوش است بشتاب		سال دگر که دارد امید نوبهاری
در بوستان حریفان مانند لاله و گل		هر یک گرفته جامی بر یاد روی یاری
چون این گره گشایم وین راز چون نمایم		دردی و سخت دردی کاری و صعب کاری
هر تار موی حافظ در دست زلف شوخی		مشکل توان نشستن در این چنین دیاری

وقتی نیت کردم که حال اون فرد خاص چطوری هست این شعر اومد:

هر که را با خط سبزت سر سودا باشد		پای از این دایره بیرون ننهد تا باشد
من چو از خاک لحد لاله صفت برخیزم		داغ سودای توام سر سویدا باشد
تو خود ای گوهر یک دانه کجایی آخر		کز غمت دیده مردم همه دریا باشد
از بن هر مژه‌ام آب روان است بیا		اگرت میل لب جوی و تماشا باشد
چون گل و می دمی از پرده برون آی و درآ		که دگرباره ملاقات نه پیدا باشد
ظل ممدود خم زلف توام بر سر باد		کاندر این سایه قرار دل شیدا باشد
چشمت از ناز به حافظ نکند میل آری		سرگرانی صفت نرگس رعنا باشد