بعضی وقتا احساس میکنم که دارم فرار رو به جلو میکنم. مدام و پشت سر هم جوری جلوی بقیه سعی میکنم باشم که انگار دارم برا پیشرفت تلاش میکنم اما خودم بهتر می دونم که این روز ها زندگی نمیکنم بلکه دارم روتینی رو تکرار میکنم که همه بغل دستیام تکرار میکنن، به قول پائو کوئیلو خیلی از ما آدما تو سی سالگی میمیریم و از اون به بعدش فقط ادامه میدم حالا با فراز و نشیب. واقعا الان نمی دونم هدفم چیه از زندگی. مثه همیشه که می خوام بقیه فکر کنن که کم نیوردم الانم دارم ادامه میدم که بقیه فک کنن کم نیوردم، بقیه به کنار هیچ نمی تونم بپذیرم که کم اوردم و نمی تونم بیشتر ادامه بدم.
