آقایان سکوت

در به در دنبال مسکن میگردی،یکی پیدا میکنی و سریع می ندازی بالا به خودت میگی من از این عادت ها نداشتم،خب حالا که داری یا تو عوض شدی یا دوروبرت،میشینی سرجات دفترو بر می داری،سر خط قلمو راه می اندازی تا داری گرم میشی یک دفعه چشات میگه برو بخواب خسته ای،پیش خودت میگی کاش بشه تا صبح بیدار بمونم اما تو نمی تونی همه چی رو با هم داشته باشی فردا صبح زود باید بلند شی،میری تو رختخواب تا صبح بیهوش میشی.فراداش میشه صبح زود بیدار میشی دیشبت رو به کلی فراموش کردی.

انتظار

از همان اول که وبا آمد معلوم شد که چه خبراست،دیگر جای هیچ امیدی باقی نیست نتیجه این همه گردهمایی و تلاش شد چهار سال ریاست جمهوری آدمی که حتا از مردمش به خاطر بزرگترین اشتباهاتش عذرخواهی نمی کند،نمیگویم تقلب شده اما این حق مان نبود،به قول کرباسچی"نمیگم فریب مون دادن میگم باور کردیم"و واقعا هم که باور کردیم یعنی آنها به ما باورانده اند که تقدیر به دست شریفشان رقم می خورد و ما مردم همیشه انگار انعام ایم.
شاید جایی دگر با کسانی دگر شاید روزی...

اندر باب علامه دهر

حافظه ام خوب کار نمی کند ولی انگار شنبه شب بود که دو نامزد ریاست جمهوری با یکدیگر مناظره!می کردند.در این میان حرفی هم از کارشناسان زده شد،آن یکی که عمامه نداشت گفت:شما که همه اش از کارشناس ها حرف می زنید خب بذارید کارشناس ها بیایند و نامزد شوند،رئیس جمهور خودش باید کارشناس ارشد باشد.
الحمد الله که علامه زمان هم که این همه مدت به دنبالش بودیم پیدا شد،آخر می گفتند که تنها پیامبر اسلام (ص) و امامان هستند که علم الهی دارند اما انگار بعضی از کاندیدا ها نیز به این اکسیر غریزی دست پیدا کرده اند،پناه بر خدا،در عصری که روشنفکرانی مانند دکتر سروش می گویند که پیامبر(ص)هم تمام علوم را دارا نبوده انسانی پیدا می شود که می گوید"رئیس جمهور خودش باید کارشناس ارشد باشد".
خب معنی این گفته خیلی واضح است چون رئیس جمهور با تمام مسائل سیاسی،اقتصادی،اجتماعی و...سر و کار دارد باید در تمام آنها حداقل کارشناس ارشد باشد تا بتواند از پس این خیل عظیم از مشکلات که تنها به مغز توانمند او نیاز دارد بر آید،پناه بر خدا،
می گویند(البته کارشناسان) که هر کس با شب زنده داری و تلاش فراوان بتواند به اخذ درجه رفیع دکترای ترافیک نائل آید از تمام این علوم به یکباره بهره مند میشود،در آخر هم باز به خدا پناه میبریم که چقدر غافل بودیم و چقدر غافل هستیم و چقدر غافل خواهیم بود.

نمی دانم

این روزها که همه در شورند و در هیجان من ساکت و آرام کنج همین خانه مان نشسته ام. برای رنگ گرفتن چند ماه از شناسنامه کم دارم.
شاید سخت ترین کار،کار من باشد که از بیرون به همه نگاه میکنم و نمیفهمم که چرا یک سری به او رای میدهند و یک سری نه.من اگر بودم رای نمی دادم،دیده ام نتیجه رای های احساسی را،دیده ام که قرار است حرمت مان دوباره حفظ شود،دیده ام که گل سرخشان بوی شوکران میدهد.شاید بگویی:باشد تو گرگ باران دیده حالا اصلا به تو چه؟
راست هم همین است اصلا به من و ما چه که قرار است چه بشود،مگر آنکه دیروز آمد چه کرد که او الان دایه اش را دارد.
شاید جایی دگر با کسانی دگر شاید روزی...

آسمان

تو هم می دانی که انسان از اقیانوس به پا خاست تا بخشی از تکامل خود را با آمدن به زمین کامل کند اما چرا انسان اینقدر د زمین معطل شد تا که دیگر باید زمینی اش بخوانیم،کی زمان پرواز آسمان میرسد؟
اگر دوخط بالا رو توی هر وبلاگی میدیدم مطمئا به اون وبلاگ دیگه نگام نمی انداختم.

"کسانی که عقاید احمقانه شان را ابراز می کنند اغلب بسیار حساسند.هر قدر عقاید کسی احمقانه تر باشد کمتر باید با او مخالفت کرد"*
از نظر من کسی که این حرفو زده از دهان تا ماتحتش را باید طلا بگیرند،انگاری که زده تو خال،ترکونده ،پوکونده و هر چیزه دیگه که میشه در این مورد نوشت.
درد من هم همینه که از بین این همه آدم درست و حسابی عد اونایی به پستم می خورن که مدرک صاف کاری دهنشو از ام آی تی گرفتن(البته استثنا هم زیاد داریم). همین چند وقت پیش مسئول فرهنگی مدرسه منو کشید کنار و گفت که چرا دیگه نمیرم نماز جماعت و اینکه آدم باید در انتخاب دوستاش مراقب باشه و از این حرفا،من هم مثل آدمای شرمگین سرم انداخته بودم پایین هی میگفتم درسته حق باشماست،خب راه دیگه ای هم نبود چون برای یک سری از دورو بریاتون نمیتونین همه چی رو توضیح بدین چون آخرش موهاتون سفید میشه و اون بابا هم چیزی نمیفهمه.


*جمله از کتاب "خداحافظ گاری کوپر" رومن گاری.

the love

عشق تنها عنصری است که بدون اکسیژن می سوزد.

خداحافظ موش

یادآوری لحظه های خوب همیشه برام سخت بوده نه اینکه اونا خیلی خوب بودن نه اصلا فقط به این دلیل که همیشه به مطلوب نزدیک میشدم اما خود هدفو بدست نمی آوردم،کتاب و فیلم و وبلاگ هم همه در همین جهت بودن تنها راهی بودن برای نزدیک شدن نه بدست آوردن. حالا هم اگر بخوام درباره کتاب و فیلم حرف بزنم به نظرم بی انصافیه چون همیشه خالق از مخلوق با ارزش تره. به همین دلیل اسم آدما رو می برم.
تنها نویسنده ای که تونست تو این سال منو به افکارش جذب کنه فقط رومن گاری بود حتا میشه گفت ناجی.
توی کارگردان ها کسی نبود که بهش علاقه پیدا کنم.
در مورد وبلاگ ها هم هر کسی که توی پیوندها هست حتما برام مهم بوده.

ترانه ای برای درخت

تو اگر نبودی ای درخت سبز

سبزه و گل و بهار هم نبود

این هوای خوب و سایه های خیس

در کنار جویبار هم نبود

تو اگر نبودی ای درخت سبز

شاخه ای نبود و لانه ای نبود

بر لب پرنده روی سیم برق

شوق خواندن ترانه ای نبود

تو اگر نبودی ای درخت سبز

زنده ای نبود و زندگی نبود

باد را بهانه ی وَزَندگی

مرغ را پرِ پَرندگی نبود

رقص برگهای تو اگر نبود

یک نسیم ساده هم نمی وزید

میوه ی رسیده ای به دست ما

دست ما به میوه ای نمی رسید

تو اگر نبودی ای درخت سبز

شاعری بهار را نمی سرود

خط کش و مداد و میز و صندلی

دفتر و کتاب و شعر هم نبود

قیصر امین پور"از کتاب به قول پرستو"

بی خود و بی جهت